تَغَذَّى - تَغَذِّياً [ غذو ] : غذا خورد . تَغَرَّبَ - تَغَرُّباً [ غرب ] : از كشورش خارج شد ، با غير از فاميل ازدواج كرد ، از سوى مغرب آمد . تَغَرَّدَ - تَغَرُّداً [ غرد ] الطائرُ : پرنده آواز داد و چه‌چه زد . تَغَرَّرَ - تَغَرُّراً [ غرّ ] الفرسُ : آن اسب پيشانى سفيد شد . تَغَرَّضَ - تَغَرُّضاً [ غرض ] الغصنُ : شاخه‌ى درخت تا شد و شكست ولى جدا نشد . تَغَرْغَرَ - تَغَرْغُراً [ غرغر ] بالماءِ أو الدواءِ : آب يا دارو را در گلوى خود غرغره كرد ؛ « تَغَرْغَرَتِ العينُ بالدّمع » : چشم پر از اشك شد ولى روان نگرديد . تَغَرَّفَ - تَغَرُّفاً [ غرف ] هُ : هر چه را كه با خود داشت از وى گرفت . تَغَرَّمَ - تَغَرُّماً [ غرم ] : غرامت را تحمل كرد و پرداخت . التَّغْرِيز - ج تَغَارِيز [ غرز ] : نهال خرما را از جايش برداشتن و بجاى ديگر كاشتن . تَغَزَّلَ - تَغَزُّلًا [ غزل ] فلانٌ : فلانى با تكلَّف عشق ورزيد . تَغَشَّى - تَغَشِّياً [ غشي ] بثوبهِ : جامه‌ى خود را پوشيد ، - هُ الأمرُ : آن امر بر او پوشيده شد . تَغَشَّمَ - تَغَشُّماً [ غشم ] هُ : بر او ستم كرد . تَغَضَّبَ - تَغَضُّباً [ غضب ] عليهِ : بر او خشم گرفت . تَغَضَّرَ - تَغَضُّراً [ غضر ] عنهُ : از او روى گردانيد ، عدول كرد . تَغَضَّنَ - تَغَضُّناً [ غضن ] : خميده و ترنجيده و پر چين و چروك شد . تَغَطَّى - تَغَطياً [ غطو ] : خود را پوشانيد ، پنهان شد . تَغَطْرَسَ - تَغَطْرُساً [ غطرس ] : تكبر كرد ، تبختر و فخرفروشى كرد ؛ « تَغَطْرَسَ في مِشيَتِهِ » : در راه رفتن تبختر كرد ، خشمناك شد ، بخيل شد . تَغَطْرَفَ - تَغَطْرُفاً [ غطرف ] : با ناز و تكبر راه رفت ، تكبر كرد . التَّغْطِيَة - [ غطو ] : مص ؛ « تَغْطِيَةُ انْباءِ المؤْتمِر » : كنفرانس محرمانه كه مذاكرات در آن بطورِ محرمانه بوده و افشا نمىشود . التَّغْطِيسَ - [ غطس ] عند المسيحيين : در نزد مسيحيان يكى از غسلهاى عماد است و دو نوع ديگر آن ( السَّكْب ) و ( الرَّشّ ) است . تَغَفَّلَ - تَغَفُّلًا [ غفل ] هُ : از روى عمد منتظر غفلت او شد . تَغَلَّى - تَغَلِّياً [ غلي ] : آن مرد خود را با عطر غاليه خوشبو كرد . تَغَلَّبَ - تَغَلُّباً [ غلب ] على البلد : با زور شهر را تصرّف كرد ، - على المَصَائب : بر سختيها چيره شد ، - عليه النعاسُ : چرت بر او غلبه كرد و نتوانست با آن مقاومت كند . تَغَلْغَلَ - تَغَلْغُلًا [ غلغل ] : در راه خود شتابيد ، - فى الشّيءِ : در آن چيز داخل شد . تَغَلَّفَ - تَغَلُّفاً [ غلف ] : آن چيز در غلاف شد ، - الرَّجُلُ : آن مرد ريش خود را با عطر غاليه خوشبوى كرد . تَغَلَّلَ - تَغَلُّلًا [ غلّ ] في الشيءِ : داخل آن چيز شد . تَغَمَّى - تَغَمِّياً [ غمي ] تِ المرأة : آن زن خراميد و زيبائى خود را نشان داد . اين واژه در زبان متداول رايج است . التَّغْمَاض - [ غمض ] : بستن پلكهاى چشم ، خواب . تَغَمَّدَ - تَغَمُّداً [ غمد ] هُ : روى آن را پوشانيد ، - هُ اللَّه برحمتِه : خداوند او را در پوشش رحمت خود قرار دهد ، - الإناءَ : ظرف را پر كرد . تَغَمَّرَ - تَغَمُّراً [ غمر ] : بر گونه‌هاى خود سرخاب ماليد . تَغَمَّطَ - تَغَمُّطاً [ غمط ] عليه الترابُ : او را زير خاك كرد تا كشته شد . تَغَمْغَمَ - تَغَمْغُماً [ غمغم ] الغريقُ تحت الماء : آنكه در آب غرق شده صدا كرد ، - الرّجُلُ : آن مرد سخن خود را آشكار نكرد . تَغَنَّى - تَغَنِّياً [ غني ] : آن مرد توانگر شد ، - بالمرأةِ و بِالشِّعْر و بِفُلان : به آن زن يا شعر يا فلانى عشق ورزيد و آواز خواند ، - تِ المرأةُ : آن زن ازدواج كرد . تَغَنْدَرَ - تَغَنْدُراً [ غندر ] تِ المرأَةُ : آن زن با ناز و تبختر راه رفت . اين واژه در زبان متداول رايج است . تَغَنَّمَ - تَغَنُّماً [ غنم ] الشيءَ : آن چيز را غنيمت شمرد ، آن چيز را غنيمت گرفت ، - فلانٌ : فلانى به غنيمت رسيد . تَغَوَّرَ - تَغَوُّراً [ غور ] : به زمين پست درآمد ، - ظاهرُ الْعَيْنِ : چشم به گودى افتاد . تَغَوَّلَ - تَغَوُّلًا [ غول ] تِ الأرضُ بفلانٍ : آن زمين فلانى را نابود و گمراه كرد ، - تِ الغِيلَانُ القومَ : غولها آن قوم را گمراه كردند ، - تِ المرأةُ : آن زن دورو و متلوّن شد ، - الأَمْرُ : آن كار دگرگون شد . تَغَيَّبَ - تَغَيُّباً [ غيب ] عنهُ : از او پنهان يا ناپديد شد . تَغَيَّرَ - تَغَيُّراً [ غير ] : دگرگون شد ، تبديل يا تغيير يافت . تَغَيَّضَ - تَغَيُّضاً [ غيض ] الماءُ : آب كم شد يا به زمين فرو رفت ، - الثَّمَنُ : نرخ پائين آمد . تَغَيَّظَ - تَغَيُّظاً [ غيظ ] : خشمگين شد ، - الحَرُّ : گرما سخت شد . تَغَيَّلَ - تَغَيُّلًا [ غيل ] القومُ : اموال آن قوم بسيار شد ، - تِ الشجَرَةُ : شاخه‌هاى درخت بهم پيچيدند . تَغَيَّمَ - تَغَيُّماً [ غيم ] تِ السماءُ : آسمان ابرى شد . تَفَّ - - تَفّاً : آب دهان انداخت . التُّفّ - ج تِفَفَة : چركى ناخن ؛ « تُفّاً لكَ » : چركين و دور باشى ؛ « تُفٍّ لكَ » مترادف ( تُفّاً لكَ ) است . تَفَاءَلَ - تَفَاؤُلًا [ فأل ] بهِ : به او فال خوب زد . اين واژه ضد ( تَشَاءَمَ ) است . تَفَاتَى - تَفَاتِياً [ فتو ] : جوانمردى داشت ، جوانمرد شد ، - القومُ الى العالِم : آن قوم براى محاكمه بنزد عالم رفتند و از او فتوى خواستند .